Studio fotograficzne na rondzie w Opolu


1.Dlaczego zajmuję się zarówno filmowaniem, jak i fotografią? 
Czy to wynika z przymusu czy ze świadomej postawy? Fala zmian, która dotknęła świat, nie ominęła HiPixel. Branża kreatywna zwolniła tempo, co skłoniło nas do refleksji nad sensem naszej pracy. Co jest naprawdę ważne? Czy to, co robimy, ma sens? Na ile mamy wpływ na swoją własną drogę? Czy to, co robimy, wynika z naszych pragnień, czy też jest efektem siły wyższej, przypadku czy wymuszonej strategii marketingowej? Gdzie chciałbym być za 10 lat? Czy nie lepiej skupić się wyłącznie na filmowaniu? Dlaczego nie skoncentrować się tylko na fotografii fashion? Czy nie byłoby lepiej specjalizować się i szukać tylko docelowych zleceń, które są lepiej płatne, jest ich więcej lub po prostu łatwiej je pozyskać? Na pierwszy rzut oka może się wydawać, że łączenie tych usług to pójście na łatwiznę, bo przecież bierzesz zlecenia, które ci się po prostu trafiają. Mimo że nas jest dwójka, to wciąż jesteśmy w pewnym sensie jednoosobową orkiestrą. Czy ważniejszy jest marketing niż to, co chcemy powiedzieć?  

2. Różnorodność, płodozmian to rozwój i balans
Różnorodność i płodozmian to kluczowe elementy rozwoju i zachowania równowagi w różnych dziedzinach. Jeśli zajmujemy się wielokamerowymi transmisjami wideo, to nadal możemy to nazwać filmem. Chociaż forma może się różnić od tradycyjnego filmu, nadal mamy do czynienia z tworzeniem narracji wizualnej. Podobnie jest z prowadzeniem szkoleń, bo przecież szkolimy z fotografii.  Nadal mamy do czynienia z tworzeniem obrazów.

Należy pamiętać, że pozory i ogólnie przyjęte prawdy mogą być mylące. Na przykład, przekonanie, że aparat fotograficzny powinien mieć pełną klatkę, nie jest zawsze prawdziwe. Istnieje wiele czynników, które należy wziąć pod uwagę, takich jak rodzaj fotografii, preferencje artystyczne czy budżet. Podobnie duży tablet nie jest przeznaczony tylko dla rysowników. Może być używany przez różne osoby, w zależności od ich potrzeb i preferencji. Podobnie, łączenie usług filmowania z fotografią niekoniecznie jest rozdrabnianiem się. Wręcz przeciwnie, może to pozwolić na rozwijanie umiejętności w zakresie kadrowania, oświetlenia czy pracy z klientem. Poprzez połączenie tych dziedzin, możemy tworzyć kompleksowe projekty, które spełniają oczekiwania klientów i dostarczają im wartościowych treści wizualnych. W rezultacie, szlifujemy nasze umiejętności, rozwijamy oko artystyczne i stajemy się bardziej wszechstronnymi profesjonalistami. Ważne jest zrozumienie, że oko to mięsień, który można wytrenować. Im więcej eksponujemy się na różnorodność w różnych dziedzinach, tym bardziej rozwijamy nasze umiejętności obserwacji, oceny i twórczego myślenia. Dlatego warto eksperymentować, łączyć różne dziedziny i rozwijać się w różnych obszarach, aby osiągnąć większy potencjał i wydobyć więcej z naszych talentów.

3.  Droga nie prowadzi do celu to droga jest celem
To stwierdzenie odnosi się do wartości podróży i procesu, a nie tylko do samego osiągnięcia końcowego rezultatu. Chociaż często skupiamy się na osiągnięciu określonego celu, warto docenić samą podróż, która prowadzi nas do tego celu. To, co doświadczamy, uczymy się i rozwijamy po drodze, ma równie dużą wartość. Nie możemy przewidzieć, jak wszystko się zakończy. Może się okazać, że w pewnym momencie okaże się, że nasza podróż była skierowana w stronę filmu, który dominuje w naszych realizacjach. Jednak nie możemy być pewni przyszłości i co ona przyniesie. W końcu to nasza wola i nasze decyzje jaką drogę wybieramy. Istotne jest, że każdy ma prawo do swojej własnej drogi i to, co dla jednej osoby może być najlepsze, niekoniecznie musi być takie samo dla innej osoby. Szanowanie tych różnic jest ważne i potrzebujemy otwartości na różne perspektywy. Krytyka i opinie innych są ważnymi informacjami zwrotnymi. Uwagi i komentarze mogą pomóc nam spojrzeć na naszą podróż z innej perspektywy, dostrzec nasze słabości i wyzwania, a także odkryć nasze mocne strony. Informacje zwrotne są nie tylko pożyteczne, ale wręcz niezbędne do naszego rozwoju. Poprzez przyjmowanie konstruktywnej krytyki i otwartość na sugestie innych, możemy stale doskonalić nasze umiejętności, podejście i podejmować bardziej świadome decyzje w naszej podróży. Wartość drogi nie polega tylko na osiągnięciu celu, ale również na procesie, który nas prowadzi. Nie wiemy, jak się to wszystko zakończy, ale możemy wyrazić swoją wolę i szanować wybory innych. Krytyka i informacje zwrotne są ważnymi elementami rozwoju osobistego i zawodowego. Podążając tą ścieżką, możemy odkrywać nowe możliwości, rozwijać się i czerpać satysfakcję z samej podróży.

 4. Dziękujemy i do zobaczenia !

To ludzie są tymi, którzy tworzą niezapomniane chwile, które pozostają w naszej pamięci na zawsze. To ludzie są odpowiedzialni za stworzenie filmów i fotografii, które zachwycają i inspirują. To ludzie tworzą miejsca, takie jak nasze studio HiPixel. Chcielibyśmy serdecznie podziękować wszystkim, dla których pracowaliśmy, z którymi mieliśmy okazję współpracować i którzy mają nas w pamięci. To dzięki Wam mogliśmy rozwijać się i realizować naszą pasję. Wasze wsparcie i zaufanie są niezwykle cenne dla nas. Pragniemy zaprosić Was na sesje zdjęciowe, plany filmowe, szkolenia i transmisje. HiPixel jest przestrzenią, gdzie możemy razem tworzyć niesamowite projekty i rozwijać się w obszarze filmu i fotografii. Cieszmy się razem z Wami chwilami, które zostaną uwiecznione na zdjęciach i filmach. Niech nasze spotkania będą pełne kreatywności, pasji i współpracy. Chcemy dostarczyć Wam niezapomniane doświadczenia i w pełni zrealizować Wasze oczekiwania. Zapraszamy Was do odkrywania wspaniałych możliwości, które  mamy do zaoferowania. Raz jeszcze dziękujemy Wam wszystkim za dotychczasową współpracę i za to, że jesteście częścią naszej historii. Cieszymy się na przyszłe projekty i spotkania. Do zobaczenia w HiPixel!

Jak rodzi się film? Showreel HiPixel

Jak rodzi się film? Na początku jest ciemność, jak w stworzeniu świata... Nagle pojawia się światło... Zaczynamy tworzyć, to jak malowanie... Na początku mocne wejście, tak aby przykuć twoją uwagę. Następnie pojawia się bohater, który może być kimkolwiek zechcesz...wojowniczką, księdzem, lekarzem, małym chłopcem, produktem, miejscem… Nasz film ma cię poruszyć. To prawdziwa mieszanka emocji, takich jak: wściekłość, ból serca, radość, zachwyt, pasja, katharsis, piękno.. Nie zapominamy o detalach, to one opowiadają bardzo dużo o bohaterze i pokazują świat z zupełnie innej perspektywy. Tempo i rytm, to bicie serca w naszym filmie. Dlatego czasami przyspieszamy lub zwalniamy, abyś mógł się zatrzymać i zapatrzeć. Zwroty akcji to momenty, kiedy odkrywasz w filmie prawdę, nie tylko o bohaterze, ale może też o sobie samym. W końcu nasz film, to pięknie opowiedziana historia... HiPixel... tworzymy filmy dla Ciebie! “W końcu nasz film, to pięknie opowiedziana historia...

Jak rodzi się film? Na początku jest ciemność, jak w stworzeniu świata... Nagle pojawia się światło... Zaczynamy tworzyć, to jak malowanie... Na początku mocne wejście, tak aby przykuć twoją uwagę.

Proces tworzenia filmu to fascynująca podróż, która rozpoczyna się od pomysłu, iskry, która rozświetla naszą wyobraźnię. To moment, gdy zaczynamy snuć wątki, tworzyć postacie, decydować o miejscach, w których nasza historia się rozegra. Jest to czas intensywnej pracy twórczej, pełnej pasji i determinacji.

Następnie pojawia się bohater, który może być kimkolwiek zechcesz... wojowniczką, księdzem, lekarzem, małym chłopcem, produktem, miejscem… To przez bohaterów żyjemy ich historie, współczujemy, kibicujemy im i odnajdujemy w nich fragmenty nas samych. Ich losy stają się naszymi, a ich emocje odbijają się w naszych sercach.

Nasz film ma cię poruszyć. To prawdziwa mieszanka emocji, takich jak: wściekłość, ból serca, radość, zachwyt, pasja, katharsis, piękno... Chcemy dotknąć Twojej duszy i sprawić, abyś przeżył niezapomniane chwile, które pozostaną w Tobie na zawsze.

Nie zapominamy o detalach, to one opowiadają bardzo dużo o bohaterze i pokazują świat z zupełnie innej perspektywy. Każdy gest, spojrzenie czy dźwięk mają swoje znaczenie i wpływają na odbiór filmu. To właśnie detale tworzą atmosferę i pogłębiają wrażenia.

Tempo i rytm, to bicie serca w naszym filmie. Dlatego czasami przyspieszamy lub zwalniamy, abyś mógł się zatrzymać i zapatrzeć. Chcemy, abyś doświadczył każdej emocji w pełni i zatopił się w świecie, który tworzymy dla Ciebie.

Zwroty akcji to momenty, kiedy odkrywasz w filmie prawdę, nie tylko o bohaterze, ale może też o sobie samym. To niespodziewane zawroty głowy, które wywołują burzę myśli i skłaniają do refleksji. To chwile, w których odrywamy się od codzienności i zanurzamy w magii kina.

W końcu nasz film, to pięknie opowiedziana historia... HiPixel... tworzymy filmy dla Ciebie! "W końcu nasz film, to pięknie opowiedziana historia..." Pragniemy dotknąć Twojego serca, wzruszyć i poruszyć emocje. Naszym celem jest tworzenie filmów, które zostaną w Tobie na zawsze, które zainspirują i pobudzą wyobraźnię. Dlatego wkładamy w naszą pracę całe nasze serce i pasję, aby każdy obraz był pełen magii i piękna.

Zapraszamy Cię do świata HiPixel, gdzie odkryjesz nowe historie, emocje i przygody. Wejdź z nami do kinowej sali, pozwól się porwać w wir wyobraźni i doświadcz filmowego czaru.

Relacja z Targów Film Video Foto 2019

Krótkie podsumowanie rozmów, które przeprowadziłem na branżowych targach w ramach Studia HiPixel. Wypowiadają się: Amadeusz Andrzejewski -filmowiec, youtuber, Jacek Woźniak - fotograf, Jakub Szczygieł - Prolite, dystrybutor m.in. Viltrox, Marcin Gracz -Roland East Europ, Bartek Woch - fotograf, Bogusław Spala - BS Multimedia

Targi branżowe są jednym z najważniejszych wydarzeń w świecie biznesu. Są to miejsca, gdzie producenci, dostawcy i eksperci z danej branży spotykają się, aby prezentować swoje produkty, wymieniać doświadczenia i nawiązywać kontakty. Jednym z najciekawszych targów dla miłośników fotografii i wideo jest targi foto wideo. Dlaczego warto brać udział w takich wydarzeniach? Oto kilka powodów.

1. Nowości i innowacje: Targi foto wideo to doskonała okazja, aby zapoznać się z najnowszymi produktami i technologiami dostępnymi na rynku. Możesz zobaczyć i przetestować najnowsze aparaty fotograficzne, kamery, akcesoria i oprogramowanie. Targi to również miejsce, gdzie przedstawiciele firm prezentują swoje najnowsze wynalazki i innowacje, które mogą zmienić sposób, w jaki robisz zdjęcia lub tworzysz filmy.

2. Networking i nawiązywanie kontaktów: Targi branżowe to doskonała okazja do nawiązywania kontaktów zawodowych. Możesz spotkać się z przedstawicielami różnych firm, ekspertami z branży, a także innymi pasjonatami fotografii i wideo. Możesz wymienić się doświadczeniami, porozmawiać o wspólnych zainteresowaniach i być na bieżąco z najnowszymi trendami w branży.

3. Warsztaty i prelekcje: Targi foto wideo często oferują bogaty program edukacyjny, który obejmuje warsztaty, seminaria i prelekcje prowadzone przez ekspertów z danej dziedziny. Możesz zdobyć nowe umiejętności, poznać techniki fotografowania lub edycji wideo, a także poszerzyć swoją wiedzę na temat najnowszych trendów i rozwiązań w branży.

4. Oferty specjalne i promocje: Targi branżowe często są okazją do zakupu produktów w atrakcyjnych cenach. Wielu producentów oferuje specjalne rabaty i promocje, które są dostępne tylko podczas targów. Możesz skorzystać z okazji, aby zakupić sprzęt lub akcesoria, które od dawna chciałeś mieć, ale nie były dostępne w przystępnej cenie.

5. Inspiracja i motywacja: Przebywanie na targach branżowych, otoczony ludźmi z branży, którzy mają takie samo zainteresowanie jak Ty, może być niezwykle inspirujące i motywujące. Możesz zobaczyć prace innych artystów, poznać różnorodność stylów i podejść do fotografii i wideo. To doskonała okazja, aby poszerzyć swoje horyzonty, zainspirować się i odkryć nowe pomysły.

Targi foto wideo to wyjątkowe wydarzenie dla wszystkich miłośników fotografii i wideo. To miejsce, gdzie możesz znaleźć najnowsze produkty, poszerzyć swoją wiedzę, nawiązać cenne kontakty i czerpać inspirację. Jeżeli jesteś pasjonatem fotografii lub wideo, nie przegap okazji, aby odwiedzić targi branżowe i doświadczyć tej niezwykłej atmosfery.

Jak filmować 11 przykazań początkującego filmowca

Żeby Twój film miał ręce i nogi, przedstawiam listę kluczowych spraw,  których nie możesz zignorować. Te 11 przykazań pozwoli ci uniknąć błędów, które popełniają początkujący. Popełniłem je również i ja.  Nazywam się Bogumił Siewruk i powiem ci jak tworzyć filmy, które da się oglądać.
1.WRAŻLIWOŚĆ
To właśnie ona pozwoli ci dać światu coś od siebie. To dzięki Twojej perspektywie ludzie dostrzegą to czego wcześniej nie widzieli. Dlatego pielęgnuj i pracuj nad wrażliwością. Mówię tu zarówno o wrażliwości estetycznej, którą możesz nabyć np. oglądając zdjęcia czy obrazy mistrzów (nauczysz się w ten sposób między innymi kadrowania). Przez wrażliwość rozumiem też wrażliwość emocjonalną, która pozwoli ci poczuć emocje i pomoże przekazać je dalej. Bądź czujny, niech "wrażliwość" nie przesłoni ci dystansu do siebie i swoich wartości.
2. IDEA
Twój film powinien być o czymś. Twoim tematem może być wszystko ale to nie znaczy że masz opowiadać o wszystkim.  Opowiedz swoją historię, pokaż swoje dzieci, zaprezentuj swoje wartości. Nie filmuj przypadkowych spraw. Niech to będzie jasne, osobiste przesłanie. Daj coś ludziom.
3. SCENARIUSZ
Przemyśl sprawę. Spisz swoją historię,  nie możesz tak po prostu wziąć kamery. Najpierw niech zacznie działać Twoja wyobraźnia. Spisz to co chcesz pokazać ludziom. Pozwoli ci to przemyśleć swoje pomysły jeszcze raz, pozwoli ci to przygotować się do nagrania. Podsumowując,  pomoże ci to w stworzeniu wartościowej rzeczy.
 4. PODEJDŹ DO ŚWIATŁA
Światło to podstawa podstaw. Nie będę pisał o zaawansowanych ustawieniach. Prawidłowa ekspozycja, naucz się jej. Wydaje się to banalne ale zobacz filmy początkujących. Często na tych filmach nie widać tego, czego ci ludzie chcą pokazać.  Można powiedzieć że w ferworze filmowania  zapomnieli zapalić światło. W Twoich produkcjach dla potrzeb internetu, intuicyjne wiesz co trzeba robić. Jeżeli coś jest "wyżarte" lub tylko w ciemnych odcieniach,  to znak że nie wygląda to dobrze. Zapanuj nad światłem, pierwsze co możesz zrobić to po prostu podejść do światła, najbezpieczniej będzie jeśli będzie z boku kamery.
 5. STABILNE UJĘCIA
Nie machaj kamerą i nie zoomuj. Ujęcia, które się dobrze ogląda, to takie, które są stabilne. Dlatego unikamy machania kamerą niczym strażak sikawką. Jeżeli chcesz mieć ujęcie z ruchomej kamery to wiedz że ruch tej kamery powinien być powolny, płynny i miękki. Zacznij od prostych, stabilnych  ujęć.
 6. RÓŻNORODNE UJĘCIA
 Nie filmuj cały czas z jednego miejsca i w jednej i tej samej "szerokości" (planie filmowym).  Na początku filmu dobrze jest pokazać  temat w szerokim ujęciu ale później, pokazuj dużo zbliżeń. Pokaż twarze, rysujące się na nich emocje ale też tarcze zegarka z biegnącym sekundnikiem. Te ujęcia zaciekawią  widza i będą prowadzić jego strumień świadomości. Przypomina to nasz wewnętrzny sposób postrzeganie świata. Poprzez mix zbliżeń z szerokimi ujęciami jesteś w stanie wręcz hipnotyzować.
7. MINIMALNA DŁUGOŚĆ UJĘCIA TO 20 SEKUND
Nie filmuje za krótko, minimum to 20 sekundowe ujęcie. Film to nie fotografia, potrzebujesz tych 20 sekund żeby wykroić z nich te 5- 10 sekundowe ujęcie, które będzie wystarczająco dobre.
 8. PAMIĘTAJ O AUDIO
ścieżka audio w filmie to trzy osobne sprawy
 a - dialogi, nie nagrywaj złego dźwięku, spraw by słowa wypowiadane przez ludzi były wyraźne,   szumy, hałasy, sprzężenia te rzeczy są absolutnie nie do przyjęcia,
 b - efekty dźwiękowe (synchroniczne) to te które podbiją to co dzieje się w obrazie, odgłosy kroków, bicie serca itp.
c - muzyka która tworzy nastrój, emocje i tempo, muzyka potrafi zdziałać najwięcej w audio.
 9. POZNAJ SWÓJ SPRZĘT
Korzystaj z trybu manualnego,  ręcznego ustawiania ostrości, ekspozycji i balansu bieli. To nie jest takie trudne albo przynajmniej nie tak trudne jak stworzenie czegoś wartościowego.
10. KOLOR TO TWÓJ PRZYJACIEL
Na początku twojej drogi filmowej  zapanowanie nad kolorem jest kosmicznie trudne.
W dwóch miejscach możesz nad nim zapanować, na planie filmu i gdy montujesz film.
Sam zdecyduj co będzie dla ciebie łatwiejsze. Ubranie twoich bohaterów w odpowiednie ubrania, pomalowanie tła i skomplikowane oświetlenie, mh. Praca w programach do koloryzacji, wycinanie bohaterów, wprowadzanie dominaty kolorystycznej ? Nie szalej :) Na początku zadbaj o prawidłowy balans bieli, żeby skóra byłą skórą. A z czasem zaprzyjaźnij się z kolorem.
11. MONTUJ
 Ucz się na błędach. Filmuj a później montuj to co sfilmowałeś. Wtedy na własnej skórze przekonasz się czy rzeczy które sfilmowałeś są naprawdę tak dobre jak myślisz. Czy nie trzeba było tego jednak sfilmować inaczej. Jest szansa że będziesz się uczył na swoich błędach.
Montaż jest jak układ trawienny, składa się z trzech etapów:
- najpierw surowe rzeczy przebieramy i żujemy
- w żołądku jest właściwy montaż,  tu ostatecznie tniemy i łączymy ze sobą materiały, sposoby cięcia jak zresztą cały język filmu zmieniają się w czasie, to co jeszcze nie dawno było błędem staje się standardem, bo ludzie przyzwyczają się do nowej formy, ich wrażliwość się zmienia i zaczyna im smakować to co była niedawno gorzkie
 - na końcu eksportujemy finalny efekt, komputer jak jelita przeliczają  naszą zmontowaną zawartość i wypuszczają na zewnątrz, tu metafora z układem trawiennym przestaje być użyteczna. Tu trzeba dać coś ludziom.

Jak występować przed kamerą? cz.2

Sztuka mówienia, konstruowanie wypowiedzi oraz współpraca z kamerzystą.




Sprawdź również część pierwszą, w której znajdziesz informacje na jakim tle występować, jak się ubrać, jak zachowywać oraz okiełznać tremę czyli  jak występować przed kamerą.

Sztuka mówienia
Na co dzień mówimy niedbale, niewyraźnie, zbyt cicho, za szybko lub za wolno. Czasami nawet krzyczymy. Jeśli chcesz występować przed kamerą, zadbaj o to, aby bez podnoszenia głosu być słyszanym i rozumianym. Trzeba więc zadbać o dwa obszary. Dykcję - czyli poprawne wymawianie wyrazów oraz impostację, czyli prawidłowe ustawienie aparatu głosowego. W tych dwóch sprawach pomogą nam następujące ćwiczenia.
ROZGRZEWKA CIAŁA: skłony, rozciąganie, kręcenie ramionami, nogami.
DYKCJA: rozciąganie i masowanie twarzy, rozciąganie ust: mina smutna i wesoła, szerokie „I”, wąskie „U”, rozpychanie językiem policzków od środka, kląskanie, wystawianie języka, gryzienie języka, ustawianie języka w rurkę, parskanie. Wymawianie w różnym tempie, doniośle i chicho samogłosek: A E I O U Y.
ROZLUŹNIENIE CIAŁA: luźny skłon do ziemi, głowa i ramiona rozluźnione.
ODDECH: S S S S S S S S S – staccato na rytm znanej melodii, RRRRRRRRRR – od niskiego do wysokiego,oddech pieska (szybki), ziewanie.
EMISJA GŁOSU: mruczenie jak kot, murmurando z zamkniętymi ustami (otwieramy je, w momencie, gdy zaswędzi nas nos), wymawianie samogłosek: staccato i legato.
Dobrą metodą jest też wzięcie np. kolegi na plecy, chodzenie z nim w kółko i śpiewanie „Siała baba mak” do rytmu naszych kroków. Gwarantuję 100% rozgrzewki ciała i głosu!
MIKROFON: należy uważać na zgłoski zwarto-wybuchowe P B D T, powinno się trzymać mikrofon około 5 cm od ust (najlepiej na wysokości brody), mikrofon „czuje” każdy nasz ruch, uważaj więc w jaki sposób go trzymasz.
POMAGA (w sytuacjach utraty głosu): ciepła woda, łyżka oleju. PRZESZKADZA: kawa, herbata, wino (oczywiście spożyj przed).
Wypowiadając się unikaj takich odgłosów jak „EEE” lub „YYYY” (zwłaszcza, kiedy zastanawiasz się nad wypowiedzią). Zamiast tego zastosuj ciszę, czyli króciutką pauzę. Tempo mówienia nie powinno być jednostajne, czasem przyspiesz, czasem zwolnij, wkładaj w wypowiadane słowa emocje. Śmiało akcentuj, dzięki pauzom, akcentom, zróżnicowanemu tempu oraz emocjom zbudujesz odpowiednią dramaturgię przekazu.

Konstrukcja wypowiedzi
Musisz mieć tytuł. Już sam tytuł powinien być sygnałem dla odbiorcy, jakie jest twoje stanowisko. Dobrze jeśli odpowiada na jedno z pytań: kto?, co?, gdzie?, kiedy?, za pomocą czego?, w jaki sposób?, dlaczego?. Na przykład: „O wpływie węglowodanów na tremą” Oczywiście nie wypowiadaj tezy, której nie potrafisz dobrze uzasadnić. Spraw, by twoja wypowiedź przyciągnęła uwagę: skorzystaj z jakiejś złotej myśli czy cytatu . Odbiorców zaintrygujesz również wtedy, gdy posłużysz się paradoksem, podasz jakąś zaskakującą informację, wskażesz na bulwersujący fakt. Pamiętaj jednak, że treść wstępu musi mieć związek z tematem wystąpienia i powinna służyć wyznaczonemu przez ciebie celowi. Zastanów się, jakie elementy są kluczowe i które w pierwszej kolejności powinny paść. Nie rozgaduj się. Przygotuj odpowiednie argumenty, które wzmocnią twoją wypowiedź. Wiele naszych sukcesów życiowych zależy od umiejętności przekonywania rozmówców. Z badań wynika, że częściej osiągamy cel, gdyuzasadniamy swoje stanowisko , niż wtedy, gdy ograniczamy się w swojej wypowiedzi do czystej informacji. Podawaj krótko teorie i od razu dobry,krótki przykład. Wnioski wyciągane przez nadawcę, czyli konkluzje, muszą wynikać z przesłanek, a więc bezspornych twierdzeń, których podstawą są fakty. Nie bój się, stosuj zasadę „TRZY RAZY” czyli zapowiedz co masz do powiedzenia, powiedz to a później przypomnij to co powiedziałeś. Dobrym pomysłem jest zrobienie sobie listy spraw do omówienia, możesz mieć taka listę w formie pojedynczych karteczek. Oczywiście każda wypowiedź powinna mieć swój początek, rozwinięcie i zakończenie. Nie możesz urwać nagle tematu. Jeśli wiesz co chcesz powiedzieć, to powiedz to.

Współpraca z kamerzystą
Kamerzysta zawsze chętnie pomoże. To jemu, równie mocno jak tobie, zależy na tym abyś wypadł jak najlepiej. Dlatego warto z nim współpracować, nawet jeśli ma uciążliwie dziwne prośby. Zwykle wie co robi i skutkuje to bardziej profesjonalnym nagraniem. Jeśli jednak prośba kamerzysty jest dla ciebie zbyt uciążliwa powiedz mu o tym. Pytaj ale tu uwaga, gdy pytasz tuż przed występem a operator szykuje sprzęt, może ci nawet odburknąć, na pewno jednak nie ugryzie. Natomiast gdy jest stosowna chwila pytaj bez skrępowania. Naj
częściej jedna kamera pokazuje plan ogólny, gdzie widać występującą osobę ze względnie dużej odległości razem z ekranem i prezentacją, druga – półzbliżenie (od pasa) lub zbliżenie (popiersie). Takie zróżnicowanie planów pozwala urozmaicić nagranie i bardzo ułatwia montaż. Dowiedzmy się więc która kamera odpowiada za jaki plan, abyśmy podczas wystąpienia mogli utrzymywać kontakt wzrokowy nie tylko z uczestnikami na sali, ale również z widzami. Ważne aby dobrze odnaleźć się w otoczeniu kamer, a nie traktować ich jako ostateczną ostateczność. Dobry operator poinformuje nas o wszystkich problemach. Jeśli nie będzie cię np. słychać czy staniesz na wyjątkowo niekorzystnym tle. Powie wtedy STOP.

Na zakończenie
Ruchomy obraz w połączeniu ze ścieżką audio jest najbliższy osobistemu doświadczania świata, dlatego jest skuteczniejszy od słowa pisanego, fotografii czy samych nagrań audio. Nie jest jednak tak efektywny jak rozmowa, twarzą w twarz. Nie otrzymujesz od razu informacji zwrotnych. Uśmiechasz się do kamery ale czy po tej drugiej stronie odbiorca odwzajemnia twój uśmiech, nie wiesz. W dobie internetu masz namiastki interakcji, masz komentarze i lajki. Jest to już komunikacja dwustronna, nie możesz jednak zapomnieć że ta komunikacja jest bardzo powierzchowna. Co zatem zrobić aby możliwie dogłębnie przekazywać swoje myśli poprzez filmy ? Efektywnego przekazywania myśli nie da się wywołać w sposób mechaniczny. Na to jak jesteś postrzegany, jak bardzo jesteś rozumiany  wpływ ma bardzo wiele czynników. W tym osobowości i doświadczenie osób które cię oglądają. Nie wystarczy przestudiować parę książek czy uczestniczyć w wielu medialnych szkoleniach. Wszytko to pomoże i podstawy są w poprzednich akapitach ale nie gwarantuje to sukcesu. Gwarantem sukcesu podobnie jak w innych dziedzinach jest ciężka praca, konsekwentne długotrwałe działanie. A zatem jak można się nauczyć występowania przed kamerą ? Wykorzystaj to co się tu dowiedziałeś i po prostu wytrwale się po wielokroć nagrywaj się, upubliczniaj te wystąpienia a potem monitoruj reakcje.


Chcesz pogłębić wiedzę, przyjdź na szkolenie z wystapień medialnych

Jak występować przed kamerą? cz.1

Poradnik jak dobrze wypaść przed kamerą składa się z dwóch części.
W pierwszej poznajemy zagadnienia : Tło, Wygląd, Zachowanie i Psychika.
                                             
Tło
Nie w każdym miejscu i nie na każdym tle kamera pokaże nas w atrakcyjny sposób. Zwróć  uwagę na jakim tle jesteś filmowany. Dobrym pomysłem jest neutralne jednolite tło, przeciwieństwem jest tło pełne przedmiotów czyli scenografia. Bezwzględnie  złym pomysłem jest sytuacja w której wyrasta ci z głowy  gaśnica itp. Im więcej przedmiotów dookoła  tym bardziej odciągają uwagę od tego co masz do powiedzenia. Z drugiej jednak strony,  niektóre przedmioty  mogą uwiarygodnić twoją wypowiedź i stworzyć pożądany  klimat, np. regał z książkami, wnętrze nowoczesnej kuchni czy aleja drzew. W przypadku agresywnego tła warto wykorzystać płytką głębię ostrości  i ustawić ostrość na mówce a tło zostawić lekko rozmyte. Jedno jest pewne uważaj na otoczenie, i to w bardzo szerokim tego słowa znaczeniu. Może się zdarzyć że celowo lub przez przypadek zostaniesz ustawiony  na tle wywołującym złe skojarzenia a na pierwszy rzut oka aż  tak źle to nie wyglądało. Niekorzystny może być np. zaniedbany budynek, nie musi to być od razu ruina wystarczy że ma odrapane ściany i stylistkę rodem z PRL-u. Inne negatywne przykłady to  garderoby z wieszakami, kontakty elektryczne, skrzynki rozdzielcze, niepożądane loga, itd.

Wygląd 
Pamiętajmy, że widzowie będą cię oceniali najpierw po wyglądzie. Schludny elegancki ubiór zwykle jest na miejscu, jeżeli jednak występujesz w roli eksperta wędkarskiego, możesz śmiało  założyć gumowce i zieloną kamizelkę. Po prostu ubieraj się stosownie do sytuacji, miejsca oraz swojej roli. Wybierz sprawdzony zestaw, w którym czujesz się komfortowo. Mężczyźni powinni upewnić się, czy nogawki od spodni są wystarczająco długie i czy mają skarpetki w neutralnym, najlepiej ciemnym odcieniu. Kobiety natomiast powinny zrezygnować ze strojów zbyt skąpych, przykrótkich spódniczek i sukienek bez ramion. Unikaj zbyt wyrazistych kontrastujących ze sobą wzorów i nadmiaru kolorów. Zakazane są wszelkie drobne kratki, gdyż w obiektywie kamery może nastąpić efekt „ drżenia tych wzorów” Ubieraj się wygodnie, tak aby nie czuć się skrępowanym swoim ubiorem. Przygotowując garderobę z myślą o prezentacji przed kamerą ostrożnie odnieś się do czerni, bieli i czerwieni. Pamiętaj, że tzw. telewizyjnymi kolorami są wszelkie odcienie niebieskiego (jasny błękit, błękit marynarski, granat) oraz wszelkie barwy pastelowe. Lepiej nie zakładaj nowo zakupionych ubrań. Upewnijmy się, że nie masz na sobie przedmiotów, które mogłyby zakłócać pracę mikrofonu (np. luźno zwisającego długiego łańcuszka na szyi). Unikaj również wszystkiego, co nadmiernie odwraca uwagę np. połyskujących przedmiotów lub długich brzęczących kolczyków. Jeżeli chcesz zamanifestować swoją indywidualność możesz to zrobić dyskretnymi dodatkami ale uważaj. Zbyt fikuśny szalik czy czapka nie przysporzą ci aplauzu.  Zadbaj o to żeby twoje oczy nie kryły się za grubymi oprawkami okularów czy pod za dużym rondem kapelusza. To oczy są linią komunikacji, niech będą dobrze widoczne. Nie muszę już pisać że ciemne okulary są nie do przyjęcia. Oczywiście dobrze jest skorzystać z usług wizażystki. Rzeczą nieodzowną jest tu puder kryjący niedoskonałości cery, fluid oraz bibułki matujące – tyczy się to zarówno pań jak i panów. Dobrze przespana noc przed występem pozwoli uniknąć podkrążonych oczu. Fryzura i zarost potrafią również być kłopotliwe. Ideałem jest sytuacja, jesteśmy po wizycie u fryzjera. Zwykle lepszą są spięte niż rozpuszczone włosy gdyż nie ma ryzyka że co chwila będą uderzać w mikrofon.


Zachowanie
Zwróć uwagę na swoje zachowanie (gesty, postawa ciała, ruch). Podczas rozmowy nie poruszaj się niepotrzebnie, nie kołysz na boki, nie dotykaj rękami twarzy. Ćwicz wystąpienia stojąc na obszarze nie większym niż 50 cm na 50 cm i nie wychodząc z tego obszaru. Stosuj spokojne oraz otwarte ruchy dłoni i ramion. Możesz czasem wychylić się w prawo lub lewo albo zrobić maksymalnie pół kroku do przodu lub tyłu (i to też raczej nie). Zachowaj wyprostowaną pozycję oraz kontroluj gestykulację, by pozostała ona na umiarkowanym poziomie. Zwykle patrz na rozmówcę  lub do kamery. W przypadku telewizji bardzo rzadko patrzy się bezpośrednio do kamery w przypadku filmów dla potrzeb internetu jest odwrotnie. Ale i tak nie pokazuj palcem na kamerę czy nie zaglądaj do obiektywu jak przez dziurkę od klucza. Pamiętaj o sympatycznym wyrazie twarzy (często się uśmiechaj). Tak, możesz spytać która kamera jest „główna” i   do której kamery możemy mówić. Nie zwracaj uwagi na to, co dzieje się poza kamerą (często występujemy w miejscach gdzie jest wiele osób i istnieje mnóstwo czynników rozpraszających). Kamera demaskuje zbyt ekspresywną mimikę i gestykulację oraz problemy z utrzymaniem kontaktu wzrokowego z rozmówcą.  Zwróć uwagę, że nagrania demaskują wszelkie negatywne werbalne nawyki (np. przerywniki, chrząknięcia), które mogą być nieprzyjemne w odbiorze. Unikaj na wizji picia, jedzenia i innych gestów których sam nie chciałbyś oglądać u innych.

Psychika
Przed każdym wystąpieniem przed kamerą przygotuj się starannie zarówno merytorycznie, jak i emocjonalnie. Nie ma nic gorszego niż myślenie że słabo wypadnę tuż przed wejściem przed kamerę. Kamera zjada mózg. Po pierwsze nie panikuj, nic złego ci się nie stanie. Uspokój myśli, uśmiechnij się. Nie wkręcaj się w smutek, nie wkręcaj się w lęk, nie mów że to nie twój dzień itd. Stres ściska ci żołądek to normalne, tak naprawdę to pozytywna adrenalina. Ona pomoże Ci dać z siebie wszystko. Trema polega na obawie przed krytyką, co działa na nas paraliżująco. Dlatego należy odzyskać utracone poczucie pewności siebie. Najpierw autosugestia, tak jestem przygotowany.  Należy wyrabiać u siebie właściwą postawę – uniezależnić się od ocen otoczenia i polegać na własnej ocenie swoich wiadomości i umiejętności. Ważne jest wypracowanie równowagi wewnętrznej pomiędzy emocjonalnym podnieceniem, a trzeźwym osądem i spojrzeniem na siebie. Staraj się maksymalnie skupić na zadaniu, jakie stoi przed tobą, odsuwaj na dalszy plan myśl o sukcesie czy niepowodzeniu. Możesz kontrolować i kierować dwoma obszarami – napięciem mięśniowym i oddechem. Możesz np. zrobić parę przysiadów i serie głębokich oddechów. Istnieje wiele technik relaksacyjnych, które z reguły prowadzą do tzw. głębokiego odprężenia. Techniki te aplikowane we właściwych proporcjach, pozwalają zredukować napięcia mięśniowe. Każdy z nas wypracowuje sobie swoje sposoby. Ja polecam modlitwę Franka Herberta z powieści Diuna:
Nie wolno się bać, strach zabija duszę. Strach to mała śmierć, a wielkie unicestwienie. Stawię mu czoło. Niech przejdzie po mnie i przeze mnie. A kiedy przejdzie, odwrócę oko swej jaźni na jego drogę. Którędy przeszedł strach, tam nie ma nic. Jestem tylko ja.

Już wkrótce część druga w której poznasz tajemnice:
Konstrukcji wypowiedzi,
Sztuki mówienia,
Współpracy z kamerzystą.

Warsztaty Fotograficzne w Opolu - jak ustawić światła ?

Zespół HiPixel to pasjonaci, którzy chętnie dzielą się swoimi umiejętnościami. Wraz z grupą entuzjastów Manufaktury Obrazu, 3 stycznia 2016 roku, zorganizowaliśmy warsztaty dotyczące pracy w studio fotograficznym. Naszym głównym celem było przekazanie praktycznej wiedzy na temat ustawiania świateł. Podczas warsztatów pracowaliśmy zarówno ze światłem błyskowym, jak i ciągłym, aby uczestnicy mogli zobaczyć na własne oczy zasadę trzech świateł.

Dla wielu początkujących fotografów błysk może wydawać się przerażający. Nic dziwnego, pracujemy przecież na świetle, które w danym momencie jest niewidoczne gołym okiem. Jednak już godzina spędzona z lampą błyskową potrafi rozjaśnić wszystkie wątpliwości. Światło błyskowe ma przewagę nad światłem ciągłym - jest znacznie silniejsze.

Na warsztatach postanowiliśmy zapoznać uczestników z zasadą świecenia światłem ciągłym, a następnie przenieśliśmy się do pracy z lampami błyskowymi. Na samym początku omówiliśmy kluczowe światło, zwane również głównym (KEY LIGHT). To właśnie ono oświetla temat i podkreśla jego kształt. Kolejnym krokiem było ustawienie światła wypełniającego, zwane również dopełniającym (FILL LIGHT), które miało na celu zniwelowanie niechcianych cieni. Na koniec zapoznaliśmy się z tajemniczym światłem kontrowym, zwane również tylnym (BACK LIGHT), które nadaje obrazowi głębi i oddziela modelkę od tła. Nie zapomnieliśmy także omówić różnych rodzajów modyfikatorów światła, takich jak softboksy, beautydishe, parasolki, i wiele innych.

Poniżej prezentujemy skrót filmowy z warsztatów fotograficznych w studio HiPixel Opole. Chcielibyśmy zaprosić Was na kolejne warsztaty, które odbędą się w naszym studio. Najbliższe szkolenie dotyczyć będzie fotografii ślubnej pod tytułem "Panna Młoda w Studio" i odbędzie się 20 lutego 2016 roku. Osoby zainteresowane prosimy o przesłanie wiadomości na adres biuro@hipixel.pl. Dziękujemy wszystkim współorganizatorom i uczestnikom. Do zobaczenia w lutym!


Jak używać kranu filmowego

Jak używać kranu filmowego - kompleksowy poradnik Korzystanie z kranu filmowego może znacznie podnieść jakość twoich filmów, dodając im profesjonalizmu i dynamicznych ujęć. Aby osiągnąć pożądane rezultaty, warto dobrze przygotować teren, wyposażyć się w dodatkowy sprzęt i przestrzegać kilku ważnych wskazówek. Poniżej przedstawiamy kompleksowy poradnik, który pomoże Ci w pełni wykorzystać potencjał kranu filmowego. 1. Wybierz odpowiedni kran filmowy: Przed rozpoczęciem prac upewnij się, że masz do dyspozycji odpowiedni kran filmowy. Na rynku dostępne są różne modele, różniące się pojemnością, rozmiarem i funkcjonalnościami. Wybierz taki, który najlepiej odpowiada twoim potrzebom i budżetowi. 2. Przygotuj teren: Przed rozpoczęciem filmowania warto odpowiednio przygotować teren, na którym będzie używany kran filmowy. Upewnij się, że nie ma żadnych przeszkód, które mogłyby utrudnić ruch kamery. Jeśli jest to konieczne, oczyść przestrzeń i upewnij się, że nie ma tam niczego, co mogłoby wpłynąć na bezpieczeństwo lub płynność ruchu kamery. 3. Dodatkowy osprzęt: Przy używaniu kranu filmowego warto rozważyć wykorzystanie dodatkowego osprzętu, który może zwiększyć możliwości i stabilność kamer. Może to obejmować uchwyty kamery, monitory, systemy stabilizacji obrazu, jak gimbal, czy specjalne akcesoria do śledzenia ruchu. Wybierz osprzęt, który najlepiej pasuje do twojego kranu filmowego i pozwoli Ci uzyskać jeszcze lepsze rezultaty. 4. Skonfiguruj kran filmowy: Przygotuj kran filmowy do pracy, ustawiając go na odpowiedniej wysokości i zapewniając stabilność. Skonfiguruj ustawienia mechaniczne i elektroniczne kranu zgodnie z instrukcjami producenta. Upewnij się, że wszystkie śruby i zamki są dobrze zabezpieczone, aby uniknąć ewentualnych wstrząsów lub nieprzewidzianego ruchu. 5. Przygotuj kamerę: Podłącz kamerę do kranu filmowego i upewnij się, że wszystko działa poprawnie. Sprawdź poziom naładowania baterii, ustawienia kamery, obiektyw i ostrość. Wybierz odpowiednią ekspozycję i balans bieli, aby uzyskać optymalną jakość obrazu. 6. Przygotuj plan: Przed rozpoczęciem filmowania z kranem warto mieć przygotowany plan ujęć i ruch ów kamery. Zastanów się, jakie efekty chcesz osiągnąć i jak chcesz skomponować kadry. Zaprojektuj sekwencję ujęć, uwzględniając różne ruchy kamery, takie jak panowanie, tilting, kręcenie się wokół osi i podnoszenie kamery. Pamiętaj również o technikach kompozycji i świetle, które wpłyną na ostateczny wygląd filmu. 7. Przeprowadź próbę: Przed rozpoczęciem nagrywania warto przeprowadzić próbę, aby upewnić się, że kran filmowy działa zgodnie z oczekiwaniami. Wypróbuj różne ruchy kamery i sprawdź, czy są płynne i precyzyjne. Oceń, czy ujęcia są ostre i czy udało Ci się uzyskać pożądane efekty. 8. Nagrywaj: Gdy już masz wszystko przygotowane, rozpocznij nagrywanie scen zgodnie z zaplanowanymi ruchami kranu filmowego. Bądź czujny i skupiony na swoim zadaniu, aby uzyskać jak najlepsze wyniki. Pamiętaj o płynności ruchu, precyzji i uwiecznieniu istotnych momentów, które mają oddać zamysł filmu. 9. Przeglądaj materiał: Po zakończeniu nagrywania przeglądaj materiał, aby upewnić się, że wszystko jest w porządku. Sprawdź, czy ujęcia są płynne, ostre i czy udało Ci się osiągnąć pożądane efekty. Wyeliminuj ewentualne wady, takie jak drgania kamery lub nieostry obraz. 10. Montuj materiał: Gdy już masz zarejestrowany materiał, przejdź do procesu montażu. Przyciąć i skomponuj ujęcia w sposób, który najlepiej odzwierciedla Twoją wizję filmu. Dodaj efekty dźwiękowe, muzykę i ewentualnie efekty specjalne, aby wzmocnić emocje i oddać zamysł filmu. Starannie dopracuj montaż, aby stworzyć spójną i przyciągającą uwagę historię. Pamiętaj, że korzystanie z kranu filmowego wymaga praktyki i doświadczenia. Im bardziej będziesz ćwiczyć, tym lepiej opanujesz techniki i będziesz w stanie tworzyć coraz bardziej profesjonalne filmy. Bądź kreatywny, eksperymentuj i doskonal swoje umiejętności, a tworzenie filmów z użyciem kranu stanie się dla Ciebie łatwiejsze i bardziej satysfakcjonujące.


Poniżej prezentujemy kran filmowy Flamingo Duo oraz głowicę kamerową Koliber.



Jak sfilmować imprezę firmową




Jak sfilmować imprezę firmową? To pytanie, które warto zadać sobie, gdy chcemy stworzyć profesjonalny i atrakcyjny film dla naszego klienta. Właściwe podejście polega na wsłuchaniu się w potrzeby zleceniodawcy i zrozumieniu, co dla niego jest istotne. Przede wszystkim, skoncentruj się na tym, co klient chciałby pokazać w pierwszej kolejności. Czy zależy mu na pokazaniu dużej liczby uczestników podczas wykonywania zadań? Czy bardziej zależy mu na prezentacji produktów i ich wykorzystaniu? Może kluczowe jest uwiecznienie momentów, w których ludzie się bawią? Wykorzystaj różnorodność planów filmowych, aby nadać filmowi dynamikę. Pamiętaj, że ruch kamery może hipnotyzować i utrzymywać uwagę widza. Podczas montażu filmu, pamiętaj, że to ty decydujesz, co i jak długo widzi odbiorca. Zadbaj o estetyczne i płynne przejścia między ujęciami. Twoim celem jest stworzenie widza i klienta poprzez film. Podczas filmowania imprezy firmowej warto skupić się na uwiecznieniu ciekawych dekoracji, scenografii, występów lub prelekcji. Te elementy wnoszą wartość dodaną i tworzą atmosferę wydarzenia. Aby uzyskać jak najlepszą jakość materiału, warto odpowiednio przygotować wnętrza, w których będą realizowane nagrania. Dobre oświetlenie lub dostęp do naturalnego światła, wydzielona przestrzeń dla kamer, dostęp do konsolety audio dla nagrania dźwięku wysokiej jakości i dostęp do zasilania z sieci to ważne czynniki do uwzględnienia. Pamiętaj także o przeprowadzeniu wywiadów z ważnymi osobami, zwycięzcami konkursów, celebrytami i organizatorami. Przygotuj pytania i uzgodnij nagranie wcześniej, aby rozmówcy mogli się odpowiednio przygotować. Wykorzystaj spokojniejsze miejsce na uboczu, które pozwoli na lepsze nagranie dźwiękowe. Wywiady z uczestnikami stanowią trudniejszą część pracy. Potrzeba prowadzącego z odrobiną charyzmy, który zachęci uczestników do wystąpienia przed kamerą. Działaj szybko, aby zdążyć nagrać kilka wypowiedzi w krótkim czasie. Ważne jest również zastosowanie różnych technik, takich jak ujęcia z gimbalu, odpowiedni dźwięk czy urozmaicanie filmu za pomocą timelapse lub hyperlapse. Wybierz filmowca, który ma doświadczenie w nagrywaniu wydarzeń, nawet w trudnych warunkach oświetleniowych. Dzięki temu będziesz mógł dostarczyć film najwyższej jakości, którym będziesz mógł się z dumą podzielić. Podsumowując, kluczem do udanego filmu z imprezy firmowej jest wsłuchanie się w klienta, zrozumienie jego oczekiwań oraz zastosowanie odpowiednich technik i estetyki. Pamiętaj o naturalności i autentyczności, które przyciągną uwagę widza i stworzą niezapomniane wrażenia.

Jak montować filmy ? krótkie czy długie ujęcia ?


Cięcie materiału filmowego pozwala skrócić czas trwania filmu. Gdyby nie to oglądalibyśmy całe ujęcia przez okres czasu, który odpowiadałby czasowi rzeczywistemu, w jakim sfilmowano zdjęcia. Dzięki montażowi możemy zaoszczędzić na czasie, skrócić ujęcia, a przede wszystkim manipulować czasem dla
własnych potrzeb. 
Z jakich powodów skraca się ujęcia, a tym samym manipuluje czasem? Po
pierwsze z powodów pragmatycznych, tzn. brak ciągłości daje możliwość wyboru najlepszego kąta kamery, zmiany miejsca zdjęć, to wszystko sprawia, że oglądane później ujęcia są pocięte, ale dzięki temu przenoszą nas w coraz to inne miejsca czasowo-przestrzenne. Gdybyśmy mieli, jak wspomina Walter Murch „przedstawiać wyłącznie nieprzerwany ciąg obrazów, to sprawa byłaby naprawdę trudna, a film nie oddziaływałby tak silnie i nie trafiałby w samo sedno, tak jak teraz.”Powód jest bardzo prosty i dotyka bezpośrednio potrzeb widza, jak i samego twórcy. Jak pisał Bernd May „spotyka się takich nieprofesjonalnych twórców filmowych, którzy ustawiają gdzieś kamerę filmową, zwalniają spust i bez jakiegokolwiek ruchu naświetlają błonę aż do końca. Twierdzą przy tym, że ich ujęcie, wycinek obrazu, np. życie i ruch ulicy, przedstawia obiektywną rzeczywistość w sposób prawdziwy, bez żadnej dodatkowej interpretacji”. W istocie wymieniona metoda, która pokazuje rzeczy takimi, jakie są, jest niczym innym jak odtworzeniem rzeczywistości.
Dodatkowo jest to również odtwarzanie rzeczywistego czasu w filmie. Tak naprawdę oprócz rejestracji małego wycinka czasu, w którym znajduje się obiekt, materiał filmowy niewiele potrafi powiedzieć nam o treści lub o celu takiego zabiegu. Idąc za Bernd Mayem „nie sprawilibyśmy widzowi żadnej przyjemności, wyświetlając mu przez godzinę ujęcie wykonane w celu pokazania „życia takim, jakim ono jest”. Widz oczekuje zobaczyć coś nowego i ekscytującego, zna bardzo dobrze swoją rzeczywistość, a idzie do kina z potrzebą „poszerzenia swojej znajomości rzeczy”. Doskonale opisuje to Walter Benjamin, „film(…) w większym niż dotychczas stopniu umożliwił nam wgląd w nieuchronne zjawiska, rządzące naszym bytem, z drugiej strony przekonuje nas o nieskończonych możliwościach, których istnienia nawet byśmy nie podejrzewali! Knajpy i wielkomiejskie ulice, biura i sublokatorskie pokoje, dworce kolejowe i fabryki zdawały się nas beznadziejnie osaczać, i oto pojawił się film i wysadził ten więzienny świat dynamitem dziesiątych części sekundy, tak, że teraz z nonszalancją dajemy upust swojej żądzy przygód, odbywając podróż pośród jego rozrzuconych ruin”. Z takiej właśnie potrzeby wynikają wszystkie zabiegi montażowe. Dzięki cięciu możemy zasugerować widzowi zmianę czasu, skoku w inne miejsce, a więc tym samym dajemy mu możliwość podróży w inny wymiar czasowo-przestrzenny. Takich możliwości nie daje rzeczywistość, którą doświadczamy, na co dzień. Dzieje się tak, dlatego, ponieważ dzięki wynalazkowi, jakim jest cięcie, reżyser wraz z całą ekipą filmową ma czas na pieczołowite przygotowanie się do kolejnej sceny i np. zmiany kąta patrzenia kamery na bardziej interesujący. A dzięki wynalazkowi, jakim jest montaż
możemy skleić ze sobą te najbardziej udane ujęcia, co pozwoli na otrzymanie niepowtarzalnego obrazu filmowego. Przez takie zabiegi jak pisze Walter Benjamin, widz ma możliwość doświadczenia „zupełnie nowych tworów strukturalnych materii(…)i odkrywa w nich nieznane momenty ruchu, sprawiające wrażenie nie ruchu zwolnionego, lecz raczej płynnego, lekkiego, nieziemskiego. Wynika stąd oczywisty wniosek, że inna natura przemawia do kamery, a inna do oka”. Twórca poprzez cięcie przerywa rzeczywisty przebieg czasu i tworzy złudzenie innego czasu-czasu filmowego, w którym wszystko jest możliwe. Czas w filmie ma, zatem zupełnie inny charakter niż czas rzeczywisty.
Jak już 
wspomniałam, twórca ma możliwość dowolnego nim kierowania, może go przyspieszać lub zwalniać, pozwalać płynąć leniwie lub też poprzez montaż równoległy może pokazać inne czasy symultanicznie. Takie zabawy czasem, wynikają z czystej konieczności. Po pierwsze, reżyser tworząc film przedstawia pewną koncepcję twórczą, gdyż na takie twórcze „przełożenie” czekają widzowie. Dzięki takim oczekiwaniom twórca pozwala sobie na swobodną interpretację i manipulację rzeczywistością filmową a więc i czasem w filmie.Po drugie twórca musi dostosować się do wytrzymałości widza, który przy zbyt długim metrażu filmu odczuwa zniecierpliwienie i znużenie. Takie ograniczenie czasowe sprawia, że aby opowiedzieć to, co zamierzamy musimy niejako przyspieszyć czas akcji, przez co cięcia stają się koniecznym oraz naturalnym środkiem stosownym w filmie. Oczywistym sposobem staje się, więc wydłużanie lub skracanie ujęć w zależności od założeń i ogólnej koncepcji twórcy. Niesie to ze sobą pewne konsekwencje nie tylko dla filmu, ale również dla odbiorcy. Dobrym przykładem może być film pt. „Matrix” braci Wachowskich, gdzie w szczególności widać przyspieszanie jak i „zamrażanie” czasu. Czas spowalniany jest po to, aby widz mógł go przeanalizować i zobaczyć. To nie znaczy, że nie widział go wcześniej, ale z powodu szybkości, z jaką wszystko się odbyło, nie mógł dostatecznie zobaczyć wszystkich szczegółów. Jest to na pewno dobry sposób na zaakcentowanie ważnych momentów w filmie. Trafnie ujął to Bernd May pisząc, „Pomyślcie tylko o oczekiwaniu na jakąś osobę. Czas wlecze się powoli, minuty są nieskończenie długie. Oczekujący bawi się bezmyślnie różnymi rzeczami, jest niespokojny, spogląda to tu, to tam. Kamera filmowa może pomóc widzowi w odczuciu i przeżyciu tego stanu. Stosunkowo krótkie ujęcia, dość gwałtowne ruchy kamery, zmiany ujęć, w których oczekującego widać w różnych miejscach pomieszczenia itp.podkreślają rzeczywisty przebieg akcji.” Dlatego też czas w filmie nie jest pojęciem analogicznym do czasu rzeczywistego, gdyż w przeciwieństwie do niego budowany jest za pomocą długich lub krótkich ujęć. Długie i krótkie ujęcia niewątpliwie wpływają na czas w filmie, jednak samą istotę czasu, w jakiej znajduje się np. główny bohater można przedstawić na różne sposoby np.: poprzez zbliżenia, które spowalniają tempo filmu, można również użyć metody retrospekcji, przywołać coś we wspomnieniach lub też przeskoczyć, przedstawiając wizję przyszłości. Są to w zasadzie zabawy formalne czasem, które jedynie go prezentują.Dopiero metraż ujęć jest rzeczywistym, namacalnym wyznacznikiem czasu. W końcu to nic innego jak pewien odcinek taśmy celuidowej. Długość ujęcia będzie zależała od dwóch czynników. Po pierwsze od widza, który potrzebuje czasu do pełnego uchwycenia sytuacji filmowej. Po drugie od twórcy, który decyduje o tym jak długo i co oglądać ma widz. Potwierdza to Siemion Timoszenko pisząc „Długość ujęć nie może być dowolna - jest ona uwarunkowana czasem projekcji danego ujęcia, wystarczającym, aby widz potrzebną scenę odebrał i aby zabrakło mu czasu na samodzielne dążenie do ujrzenia lub zwrócenia uwagi na jeszcze coś, co wykraczałoby poza cel reżysera”. To właśnie reżyser wskazuje i mówi widzowi – tak teraz możesz się temu dokładniej przyjrzeć, a innym razem pozbawia go tej możliwości. W ten sposób twórca niezauważalnie kieruje uwagą widza, kieruje jego spojrzeniem . Często montując jakiś materiał filmowy słyszę: „to ujęcie jest za długie” lub „to jest za krótkie”, trudno znaleźć w tym wszystkim pewną złotą zasadę. Często długość ujęcia zależy od indywidualnych odczuć montażysty lub odbiorcy. Wielokrotnie też, oba te odczucia z jakiegoś powodu są zupełnie inne. W tym momencie przypomina mi się polski film pt. „Testosteron” w reżyserii Tomasza Koneckiego i Andrzeja Saramonowicza, na którego wybrała się znaczna część polskiej publiczności przyciągnięta niebanalnym tytułem, jak i szeroko zakrojoną kampanią reklamową. Film wzbudził również i moje zainteresowanie, chyba, dlatego że zawsze bacznie przyglądam się takim „super–produkcjom”. To, co uderzyło mnie już podczas pierwszych minut trwania filmu, to jego nieznośna „przewlekłość”. Ujęcia maksymalnie rozciągnięte, przez co brakowało całości, jakiegokolwiek dramatyzmu i napięcia. Nic, też dziwnego, że w połowie filmu moje spojrzenie zaczęło wędrować w stronę kinowego sufitu, a niebawem skierowałam się do wyjścia. Można powiedzieć, że jest to znakomity przykład pewnego braku wyczucia,co do czasu, jaki powinny trwać ujęcia.Twórca będąc głównym konstruktorem musi brać pod uwagę cały metraż czasowy filmu, a więc wszystkie relacje czasowe ujęć. Dlatego też niejednokrotnie stawiany jest w sytuacji, kiedy to musi wybierać pomiędzy wydłużeniem ujęcia w jednym miejscu, a skrócenia go w innym, po to tylko, aby zachować odpowiednią dramaturgię filmu. Takie wyważenie powoduje powstawanie napięcia w filmie, które jest konieczne, gdyż generuje emocje widza. Zawsze trzeba pamiętać o tym, że dla dobra całości niekiedy poświęca się wiele interesujących zdjęć. Wychodząc z założenia, że więcej lub dłużej nie zawsze znaczy lepiej.Miara, jaką mierzymy długość ujęć jest czymś bardzo trudnym do zdefiniowania. Można, więc wypracować szereg własnych reguł i wypróbować je w praktyce na widzu, bo to właśnie on jest ostatecznym sędzią i weryfikatorem filmu. Dlatego też niektórzy reżyserzy jak np.Francis Coppola zapraszają widzów na przedpremierowe pokazy, aby „przetestować” ich reakcje. Przyjęło się też sądzić, że publiczność potrzebuje więcej czasu na zrozumienie filmu niż wprawiony i zaznajomiony z jego treścią - reżyser. Być może pojęcie czasu w filmie jest tak naprawdę indywidualnym czasem potrzebnym na zaistnienie pewnego odczucia. I kiedy wreszcie czas ujęcia zrówna się z czasem powstania emocji, będziemy mogli powiedzieć o doskonałym montażu ujęć. Wsiewołod Pudowkin twierdził, że czas filmowy „uwarunkowany jest szybkością obserwacji oraz liczbą i czasem trwania poszczególnych elementów służących do interpretowania przebiegu danej akcji, a czasem realnym potrzebnym do wykonania jakiejś czynności w życiu”.Zatem czas ujęcia powinniśmy mierzyć zarówno odczuciem widza, jak i twórcy. Jak już wspomniałam odpowiedni montaż służy organizowaniu materiału filmowego pod względem jakościowym jak i czasowym. Bez tego zabiegu niemożliwe jest budowanie napięcia i dramaturgii w filmie. A dramaturgia, o której mowa to nic innego jak rytm i tempo cięcia. Z kolei czas filmowy płynie zupełnie inaczej niż rzeczywisty, a mimo to jest on w pełni zrozumiany przez widza. Borys Eichenbaum tłumaczył to tym, że „widz nie dostrzega ruchu kadrów, ale myśli przestrzennie i zauważa względną ciągłość czasu, ponieważ w kinie czasu się nie wypełnia, lecz się go realizuje, konstruuje. Zwolnienie albo przyspieszenie tempa akcji lub montażu daje swoiste poczucie czasu, wrażenie „potoku czasu”, który niekiedy dzięki zbliżeniom jak gdyby zatrzymuje się w miejscu i zachęca odbiorcę do kontemplacji. Jest to jeden z ważniejszych problemów syntaktyki filmowej, bezpośrednio związany z zagadnieniem „mowy wewnętrznej” widza, z jego aktywnym współuczestnictwem w tworzeniu semantyki kina”. Tak naprawdę ciągłość czasowa w kinie jest tylko psychologicznym złudzeniem, ponieważ jak dobrze wiemy konstruujemy przestrzeń filmu całkowicie swobodnie. Przechodzimy z jednej fazy czasu w drugą, rozdzielamy poszczególne etapy wydarzeń i grupujemy je według własnej montażowej zasady. Widz bez problemu odnajduje związki i relacje czasowo-przestrzenne występujące pomiędzy ujęciami. Właśnie taka umysłowa zdolność widza pozwala montażyście na różne „twórcze” manipulacje materiałem filmowym. Takie rezultaty otrzymamy w momencie, kiedy poznamy wszelkie mechanizmy psychofizjologiczne, jakie żądzą widzem. Jedynie dzięki takiej wiedzy możemy tak sprawnie pokierować materią filmu, aby wywołać w widzu to, co chcemy. Montażysta musi poznać „mowę wewnętrzną widza” jak twierdził Eichenbaum. Powiedzieliśmy już, że cięcie jest bardzo ważnym elementem montażu oraz że reguluje relacje czasowe wszystkich sekwencji filmowych. Cięcie zależy w dużej mierze od wyczucia
twórcy (montażysty), który tnąc materiał filmowy jednocześnie powinien wcielić się w postać widza, odkrywając jego możliwości poznawcze. Jednak Walter Murch idzie dalej w swoich obserwacjach, jeszcze bardziej podkreślając związek montażu z widzem. Bardzo ciekawie opisuje pewne zjawisko, „Według mnie sekwencja myśli - czyli rytm i tempo cięcia -powinna odpowiadać temu, co w danym momencie oglądają widzowie. Średnia częstotliwość mrugania w „świecie rzeczywistym” kształtuje się gdzieś w granicach od czterech do czterdziestu mrugnięć na minutę. Jeśli na przykład akurat się bijesz, to będziesz mrugał dziesiątki razy, bo przez twój umysł przebiegają właśnie dziesiątki sprzecznych myśli. Podobnie powinno być w filmie. Kiedy widzisz scenę, w której ktoś się z kimś bije, powinna być ona poszatkowana dziesiątkami cięć na minutę. Statystycznie rzecz biorąc dwa rodzaje częstotliwości - rzeczywistego mrugania i cięć filmowych - są na tyle zbliżone, że można dokonać między nimi porównania. W zależności od inscenizacji przekonywująca sekwencja akcji będzie miała około dwudziestu pięciu cięć na minutę, podczas gdy scena dialogowa wydaje się „w porządku” (w filmach amerykańskich) przy sześciu lub nawet mniej cięciach na nutę(…)Naturalnie nie spodziewam się, że widzowie będą mrugać wraz z każdym moim cięciem, ale moment cięcia powinien stanowić potencjalny moment mrugnięcia”. Jest to ciekawe spostrzeżenie. Na pewno jest w nim sporo racji, przyjrzyjmy się chociażby filmom sensacyjnym, gdzie znakomicie widać szybkość, z jaką następują po sobie ujęcia. Im scena bardziej gwałtowna np. pościg, tym szybciej cięty jest materiał filmowy, z kolei w momencie zwolnienia akcji ujęcia stają się coraz to dłuższe. Spoglądając jednak na cały materiał filmowy zauważymy różnice w sposobie montażu poszczególnych jego części. Można by,więc precyzyjnie wykreślić amplitudę tempa filmu, kiedy to w zależności od ilości ujęć na określoną jednostkę czasu, tempo raz będzie wzrastać a raz maleć.


Fragment pracy magisterskiej Moniki Nowojskiej "Montaż – mowa wewnętrzna -widza i filmu" ASP Poznań 2007 

Warsztat Dziennikarskie w Opolu

W grudniu 2012 r. odbyły się warsztaty dziennikarskie zrealizowane przez Narodowe Centrum Kultury w ramach projektu Mapa Kultury przy współpracy Stowarzyszenia Opolski Projektor Animacji Kulturalnych OPAK. W warsztatach wzieli udział laureaci konkursu „Opolskim Szlakiem po Mapie Kultury”. Uczestnicy spotkali się z doświadczonymi dziennikarzami: Pawłem Sito, Beatą Łabutin, Mariuszem Jarzombkiem . Warsztaty składały się z części teoretycznej, podczas której poprzez wykład i dyskusję finaliści zagłębiali się w tematy dotyczące wywiadu, reportażu oraz notatek prasowych na bazie archiwów. Uczestnicy poddani zostali również próbom praktycznym na ulicach Opola. Ponadto trzeciego i ostatniego dnia warsztatów rozdane zostały nagrody – nowoczesne tablety. Zespół HiPixel przygotował projekt graficzny promujący warsztaty oraz relację fotograficzną i filmową, którą można obejrzeć poniżej. Jeżeli jesteś zainteresowany podobną realizacją zapraszamy do kontaku.

Dlaczego biznes lubi filmy ?

Film popularny dotychczas jako rozrywka coraz częściej jest wykorzystywany w sektorze biznesowym. Dlaczego tak się dzieje ? Otóż dlatego, iż wideo jest znacznie łatwiejsze w odbiorze niż tekst. Dawno, dawno temu posiadanie wideo-wizytówki bez dużego budżetu i dystrybucji w telewizji, było mało sensowne. Po prostu kiedyś  film bez tv i kin nie istniał. Obecnie w dobie szybkiego przesyłu informacji zwanego internetem, wideo-wizytówka ma głęboki sens. Teraz film wizerunkowy  powstaje nie tylko do telewizji, na targi czy konferencje. On jest potrzebny przede wszystkim w internecie. Np. uatrakcyjni  znacząco wygląd strony internetwej i pozwoli zaprezentować się "bezboleśnie".  Zawiła treść strony odrzuca internautę. Jaki do daje efekt ? Zamiast przyciągnąć klienta i zapoznać go z naszą ofertą (bez względu na segment rynku) działamy przeciwnie, zniechęcamy i odsyłamy do konkurencji. Strony internetowe bez filmów są obecnie odbierane jako banalne, nudne, przeciążone tekstami. Zapomnieliśmy już o tym, że większość ludzi to wzrokowcy a na dodatek leniwi wzrokowcy. Warto pomyśleć o filmie. Postawić na dynamiczny przekaz, budujący zaufanie i ukazujący efekty.

ABC WIDEO - o kodekach i formatach filmów


Postaram się  prosto wytłumaczyć wielkość obrazu kompresje czyli kodowanie, oraz pliki w jakich zapisuje się wideo.



W uproszczeniu mamy trzy podstawowe rozdzielczości wideo

A. Stary Standard Wideo (SSW)
Jeszcze do niedawna czyli do końca XX w, dominował obraz w Telewizyjnej standardowej rozdzielczości (SDTV) w systemie PAL 768 lini x 576  lini pikseli. 

B. HD (ang. High Definition TV) – telewizja wysokiej rozdzielczości. Jest ogólnym określeniem rozdzielczości większej niż standardowa. W tym mamy HD Ready - to co jeszcze nam wciskają jako HD czyli rozdzielczość 1366 x 768 (lub zbliżone 1280 x 720) i prawdziwe Full HD - czyli 1920 x 1080 .

D. Jest jeszcze 4K czyli 4 x Full HD i jest przyszłość,  gdzieś tam to już używają np. w kinach i eksperymentalnej Japońskiej TV. 

Kontener i Kodek to nie to samo
Pliki wideo zapisujemy w tzw. kontenerze i kompresujemy kodekiem. Poniżej przegląd najbardziej popularnych plików wideo ale najpierw krótkie wyjaśnienie.  Kontener to np filmx.mp4 i ten filmx może być kodowany w kodeku H264. 


Najpopularniejsze kontenery 

AVI (Audio Video Interleave) to kontener opracowany przez Microsoft. Może zawierać materiał wideo oraz audio, a także metadane. Pozwala na synchronizację i przechowywanie wielu strumieni. Obsługuje większość formatów wideo. 


3GP (Third Generation Partnership Project) opracowano dla telefonii komórkowej trzeciej generacji. Wywodzi się on ze standardu MPEG4 i zoptymalizowany został dla mediów telefonii komórkowej. 


MP4 (MPEG-4 Part 14) -najbardziej popularny, specyfikacja standardu przewiduje jego wykorzystanie do przenoszenia strumieni wideo i audio, tekstowych informacji o napisach do filmów, czy zwykłych obrazów. Kontener umożliwia także udostępnianie strumieni przez internet. Lista obsługiwanych przez niego formatów jest długa, pozwala on na zmienny bitrate i liczbę wyświetlanych rameki czy korzystanie z przyszłych ramek podczas kompresji. 

Flash Video - odchodzi powoli w zapomnienie, kontener Adobe przeznaczony do dostarczania materiałów wideo przez Internet. Do tej pory był standardowym wielu serwisów internetowych, YouTube, Vimeo ale od przynajmniej roku się to zmienia. 

DivX Media Format - kontener dla formatu MPEG-4, obsługuje audio w formatach MP3, PCM i AC-3. Przenosi informacje o rozdziałach, napisach i menu. Pozwala na przesyłanie strumieniowe. 


MKV (Matroska) - kontener ten został opracowany w ramach projektu open source. Umożliwia obsługę praktycznie każdego formatu audio i wideo, jest aktualnie najbardziej elastycznym i dającym największe możliwości standardem. Pozwala na odtwarzanie ze zmienną przepływnością, zmienną liczbą ramek, obsługuje ramki typu B podczas kompresji. 

A co to jest Kodek ?
Kodeki to algorytmy
, które pozwalają urządzeniom (kamerze, odtwarzaczowi, komputerowi) na przetwarzanie obrazu wideo – kodowanie lub jego dekodowanie (kompresję/dekompresję danych).




Plusy i minusy filmowania lustrzanką


Na czym polega przewaga lustrzanki wyposażonej w funkcję filmowania nad cyfrową kamerą wideo?
A - W aparatach są większe przetworniki obrazu
B - W aparatach możemy stosować wymienne obiektywy
C - Lustrzanka cyfrowa jest znacznie mniejsza od kamery wideo
D – Za stosunkową niewysoką cenę (od 2 tyś) otrzymujemy obraz o profesjonalnych właściwościach


Wady filmowania aparatami fotograficznymi


A - brak stabilizacji obrazu w korpusie. Tak naprawdę w grę wchodzi jedynie filmowanie ze statywu, riga lub flycama.
B - brak autofocusu, czyli automatycznie ustawianej ostrości. Ostrość w trakcie ujęcia musimy więc ustawiać ręcznie (lub naciskając migawkę), nie jest to więc rozwiązanie przyjazne.
C - zapisywane pliki wideo są mało przyjazny w edycji (format MOV), wymagają drogich i najnowszych komputerów do montażu wideo
D - w praktyce amator lepszy nagra film kamerą na automacie niż mająca dużo opcji lustrzanką

Jak to się dzieje, że rozumiemy znaczenie obrazów wideo ?

Film nie jest tylko i wyłącznie serią następujących po sobie sekwencji przyczynowo-skutkowych, jest to materia, która w pełni oddaje się władzy reżysera. A związek przyczynowy pomiędzy sąsiednimi ujęciami jest w pełni postrzegany i odczuwany przez widza. Jak twierdziła Maria Gołębiewska „Eisenstein wykazywał istotną różnicę między patrzeniem a widzeniem obrazowym”.  W przeciwieństwie do zwyczajnego patrzenia, widzenie obrazowe to pewnego rodzaju, interpretacja patrzenia, to patrzenie "zabarwione" przez subiektywne i indywidualne wrażenia. „Owo widzenie obrazowe prezentowane jest nie w pojedynczym kadrze, który jest obrazem tego, na co się patrzy, lecz w montażu jako sekwencji kadrów. Całość nazywa Eisenstein "frazą montażową", która jest "ostatecznym kształtem koncepcji obrazu zjawiska, tzn. jest filmowym zobrazowaniem widzenia danego zjawiska.”  Ostatecznym celem montażu wg Eisensteina jest interpretacja świata przedstawionego i zamienienie go w filmową ideę, która będzie miała swoje odzwierciedlenie w postaci specyficznego języka obrazów. Zatem musimy zdać sobie sprawę z tego, że film to jedna precyzyjnie skonstruowana całość, w której poszczególne części mają pewien ukryty sens. Widz przyzwyczajony jest do tego, że poszczególne kadry wynikają jedne z drugiego i budują historię. Jednak to nie tylko ten związek przyczynowo-skutkowy sprawia, że rozumiemy konsekwencje pojawiających się obrazów. W momencie, kiedy zestawimy ze sobą dwa kadry np.: kadr przedstawiający oko i kadr przedstawiający wodę, można będzie dojść do wniosku, że chodzi o pojęcie płaczu. W warunkach filmowych, kiedy to kadry następują po sobie w nadzwyczajnym tempie, taki zestaw ujęć będzie prowadził do budowania przez widza znaczeń. Po pierwsze, dlatego że widz z góry przekonany jest o tym, że nic w filmie nie jest przypadkowe, po drugie, dlatego że człowiek ma naturalną tendencję do łączenia przypadkowych zdarzeń w jedną logiczną całość. Nie bez znaczenia jest też oczywiście czas projekcji, który jest czasem przyspieszonym, co sprawia, że widz dokonuje swoistego "skoku myślowego". To znaczy, że tak szybko następujące po sobie dwa ujęcia, jeszcze szybciej budują u widza skojarzenie. W naturalnych warunkach natomiast, po obrazie oka nastąpiłby szereg innych przypadkowych obrazów, toteż gdybyśmy w końcu przenieśli wzrok na wodę i długo się w nią wpatrywali nasz umysł nie wytworzyłby pojęcia płaczu. Jest to dowód na to, że film to nieprzypadkowy zestaw ujęć, a montaż to coś więcej niż tylko ich łączenie. Zatem na budowanie znaczeń w filmie ma wpływ zarówno sąsiedztwo, kolejność jak i czas ujęć. Zestawianie ze sobą dwóch odpowiednich ujęć to pewien zabieg montażowy, który często wykorzystywany był w filmie. Taką zasadę stosował Eisenstein, którą nazwał - zasadą montażu intelektualnego. Według niego: "(...)obraz ucha obok obrazu drzwi to- słuchanie, pies plus usta to-szczekanie, usta plus dziecko to- krzyk, usta plus ptak to-śpiew, nóż i serce to-smutek itd. I to jest właśnie montaż! Tak, to właśnie robimy w filmie, wiążąc plany, które są przecież opisowe, jednoznaczne i treściowo neutralne, w konteksty i układy o treści intelektualnej".  Eisenstein wierzył, że film nie odnosząc się do pośrednictwa fabuły, tematu czy też żywego człowieka jest w stanie tylko i wyłącznie dzięki montażowi oddać istotę dyskusji ideologicznych w czystej postaci. Dzięki temu przekonaniu nieustannie poprawiał i unowocześniał swoją wizję kina. Jednak jego koncepcja kina intelektualnego zdecydowanie rozmijała się wtedy z potrzebami i oczekiwaniami przeciętnych widzów. Dlatego z drugiej strony był zafascynowany językiem filmowym stworzonym przez Amerykanów, jego prostotą i skutecznością w jasnym dla widza prezentowaniu historii. Jak pisze Maria Gołębiewska, wg Eisensteina "(...) cel artystyczny nie powinien sprowadzać się jedynie do dobrego opowiadania historii, ale powinno nim być opowiadanie o ideach i przekonywanie do nich".  Stanowisko Eisensteina jest zupełnie inne niż np. Griffith'a, który tworzył jeszcze w okresie kina niemego. Stosowano wówczas zazwyczaj tzw. klasyczny montaż, nazywany również "klasycznym cięciem",  gdzie ujęcia następowały kolejno jedno po drugim na podstawie logicznej ciągłości obrazów. Filmy tego rodzaju nie zawsze były udźwiękowione, a przewodnia myśl montażu wynikała tylko z wewnętrznej logiki zdarzeń. Eisenstein rozwinął myśl montażową, zwrócił uwagę na bardzo istotną rolę, jaką odgrywa montaż w budowaniu nowych znaczeń i napięcia w filmie. W końcu, jak twierdził celem montażu jest takie zestawienie ujęć, aby wywołać u widza określone i oczekiwane skojarzenia. Tym samym krytykuje Griffith'a pisząc że: "wszędzie jednak Griffith pozostaje na płaszczyźnie ilustracji przedmiotowej, nigdzie nie stara się dać obrazu skojarzeniowego".  Jest to na pewno nowe spojrzenie na montaż, które zaowocuje nowymi poszukiwaniami i eksperymentami na tym polu. Montaż intelektualny jest daleko posuniętą metodą, która wykorzystuje właściwość montażu, jakim jest budowanie znaczeń poprzez odpowiednie łączenie kadrów. Różnica pomiędzy montażem klasycznym a intelektualnym polega na tym, że w tym ostatnim zestawia się ze sobą ujęcia bardzo zróżnicowane, na pierwszy rzut oka nie pasujące do siebie. Takie zestawienie ma na celu jedno i to właśnie będzie wyróżniać montaż intelektualny od klasycznego, czyli wykreowanie określonej idei. Montaż intelektualny to w końcu nie zwykłe „opowiadactwo” jak w przypadku montażu klasycznego, to wyrafinowana symbolika filmowa. Warto w tym wszystkim pamiętać o tym, że z samego zestawienia dwóch ujęć jeszcze nic nie wynika, ponieważ budowanie pojęcia zachodzi przede wszystkim w umyśle widza. To tam odbywa się najważniejszy proces przekształcania się wizerunków w jeden obraz. Trzeba podkreślić, że to zjawisko ma swoje odzwierciedlenie nie tylko w kinie, ale również w tym jak zapamiętujemy rzeczy z naszej przeszłości. Na przykład myśląc o wakacjach „widzimy” poszczególne obrazy: bezchmurne niebo, jaśniejące słońce, kąpiących się ludzi itp. Są to, zatem obrazy, z których, budujemy pojęcie- wakacje. Amerykański teoretyk Hugon Munsterberg twierdził, że warunkiem niezbędnym do „wytworzenia substytutu ciągłości zewnętrznego bodźca jest wewnętrzne działanie umysłu, które łączy oddzielne fazy w pojęcie akcji ciągłej.(…) Stwarzamy głębię i ciągłość poprzez nasz mechanizm umysłowy.”  Zatem łączymy w jedną całość nie tylko dwa sąsiadujące obok siebie ujęcia, ale również uporządkowujemy całość wszystkich sekwencji, jakie zobaczyliśmy. Dzięki zdolności naszego umysłu, jakim jest tworzenie syntezy napływających do nas informacji, jesteśmy w stanie pojąć i ogarnąć ogromną ilość obrazów filmowych. Zadziwiające jest to, że potrafimy usystematyzować zarówno pojedyncze sceny, jak i całość filmu. Poprzez to możemy zrozumieć zarówno metodę montażową Eisensteina jak i Griffitha, gdyż szukamy we wszystkim, co oglądamy pewnej logicznej zasady. Munsterberg zauważył, że zasada montażowa wykracza daleko poza ramy filmu. Montaż jest metodą, wykorzystującą zjawisko zachodzące w naszym umyśle. Nawiązując do tego zjawiska często używa się terminu - montażowego myślenia. Przyjmując założenie, że mimo „pociętego” charakteru obrazu filmowego jesteśmy w stanie wytworzyć w rezultacie wnioskowania myśli o tym, czego nie było na ekranie. Zatem potrafimy dopowiadać i automatycznie przypisywać obrazom znaczenie. Dzięki temu możliwe jest użycie w filmie cięcia i ogólnie montażu. Bez tej właściwości naszego umysłu nie bylibyśmy zdolni do „przeskoczenia” z jednej do drugiej sekwencji filmowej. A film musiałby przyjąć postać jednego ciągłego ujęcia, abyśmy mogli go zrozumieć. Oczywiście nie byłoby też mowy o jakichkolwiek skokach czasowo-przestrzennych w filmie. Można powiedzieć, że ta właściwość naszego umysłu pozwala na śmiałe eksperymenty montażowe, gdyż widz potrafi na podstawie niewielkiej ilości materiału filmowego wyobrazić sobie znaczną część tego, co w ogóle nie zostało przedstawione. Tak naprawdę to, co dzieje się w naszym umyśle przypomina montaż filmowy, „montujemy”, tworzymy pojęcia z skojarzonych ze sobą obrazów. Dlatego wprowadzenie pojęcia  –montażowego myślenia - wydaje się w pełni uzasadnione. Te dwa elementy, czyli widz (w przypadku kina) i odpowiedni montaż nawzajem od siebie zależą.

Fragment pracy magisterskiej Moniki Nowojskiej "Montaż – mowa wewnętrzna -widza i filmu" ASP Poznań 2007 

Zapraszam do zapoznania się z ofertą usług Wideofilmowanie Opole

Modowa sesja fotograficzna w plenerach Opola

Fotografia fashion jest bardzo złożonym przedsięwzięciem, którego efektem końcowym jest zdjęcie produktu. Czy jest to sweter, czapka czy biżuteria – istotą zdjęcia jest przedmiot, który sprzedajemy. Nie fotograf, nie stylista ale rzecz uwieczniona w odpowiednim miejscu i momencie jest tu najważniejsza. Oczywiście moda tworzona jest przez ludzi i dla ludzi. Element ludzki w dobrym zdjęciu modowym jest zatem bardzo ważny. Dlatego duże pole do popisu w fotografii modowej ma również modelka. Dobry fotograf czy wizażysta nie zastąpi umiejętności aktorskich modelki. Mimika modelki i samo zdjęcie powinno kusić, prowokować, zachęcać do zrobienia kolejnego kroku. Odwiedzenia salonu sprzedaży, poszukania artykułu w Internecie, porozmawiania na ten temat wśród znajomych. Powinno oddziaływać na zmysły, poruszać do działania. Nie może pozostawiać obserwatora obojętnym. Moda pociąga i nakręca wyobraźnie. Od urodzenia wiedzą to kobiety, ale każdy nowoczesny mężczyzna dba o to, by być na czasie i w tym względzie. Stąd magazyny lifestylowe dla brzydszej płci, które cieszą się coraz większą popularnością. I tu swoje żniwa zbiera fotografia fashion, dzięki której wydobywa się z martwych, nieruchomych produktów życie. Dobre zdjęcie potrafi pokazać dusze ukrytą w szarym szaliku czy brązowym swetrze. Oszukuje nasz umysł, karmiąc zmysły. Nadto fotografia modowa w plenerze dają możliwość obcowania z naturą. Zdjęcia są realistyczne. Wykonanie sesji na świeżym powietrzu daje wiele ciekawych przeżyć. Liście, drzewa, słońce, wymarzony sposób na spędzenie upalnego jesiennego popołudnia.
Zapraszamy do obejrzenia fotografii poprzez kliknięcie w zdjęcie !

Event polityczny

Reportaż z rozpoczęcia kampanii wyborczej Marcina Ociepy. Kandydata nr 1 w woj. Opolskim partii Polska Jest Najważniejsza.Dziewiątego września 2011 r. na pl. Wolności w Opolu stanął Promo Turck czyli wielki kontener z banerem wyborczym Marcina Ociepy, lidera PJN na Opolszczyźnie. Przyczepa ta jest ruchomym sztabem wyborczym, którym kandydat dociera do każdego zakątka Opolszczyzny. Skutecznie przekonuje wyborców, że to właśnie na niego warto oddać głos. Te spektakularne rozpoczęcie kampanii PJN-u na Opolszczyźnie miało szeroki oddźwięk w mediach, gdzie ukazało się ponad 5 artykułów i trzy relacje wideo w tym TVP Opole. Wybraliśmy takie rozwiązanie, bo chcemy dotrzeć do każdego. Wychodzimy do wyborców - deklaruje Marcin Ociepa.Zdaniem Ociepy przyczepa jest najlepszym przykładem tego, że PJN jest lepsze konkurentów.- proszę porównać naszą naczepę z Platformy, ta druga jest w porównaniu z nami jest po prostu malutka. Chcę przez to powiedzieć w, że nie jesteśmy słabą partią polityczną, mamy silne struktury i potrafimy prowadzić kampanię skuteczną. 

Zapytaj o podobną realizacje dla siebie ! Wideofilmowanie Opole

18 uwag jak skutecznie promować film na Youtube




1. Wrzuć plik filmu w wersji nieskompresowanej. Aby widz oglądał wideo jak najlepszej jakości.
2. Nadaj tytuł który będzie najbardziej atrakcyjny dla wyszukiwarki. To tylko skrót myślowy, który należy twórczo rozwinąć :) Dla przykładu tytuł powinien zawierać frazy, na jakie video ma pojawiać się w pierwszej dziesiątce wyników wyszukiwania. 
3. Opis zacznij od podania strony internetowej w formie aktywnego linku http://hipixel.pl/. Musimy pamiętać jednak, żeby opis odzwierciedlał treść video i nie był przesycony słowami kluczowymi, bo w taki sposób możemy sobie bardziej zaszkodzić niż pomóc. Również ważna jest także unikalność takiego opisu. 
4. Nie zapominaj o tagach geograficznych takich jak miasto, region,   no tak prawie bym zapomniał oznacz wideo odpowiednimi tagami, jednak tak aby nie spamować.  
5. Dodaj listę dialogową lub tekst lektora jako ścieżkę napisów   czyli dokonaj tzw.  transkrypcję filmu (plik z napisami można utworzyć  np. za pomocą CaptionTube). Pomoże to w indeksowaniu, pozwoli na zapoznanie się z treścią niesłyszącym oraz zapewni wsparcie dla innych języków.  
6. Promuj film na swoich stronach, e-mailach i mediach społecznościowych poprzez linki i udostępnianie.
7.  Obserwuj statystykę i według niej zmieniaj tytuł, opis i tagi
8.  Czas filmu wideo (np. 00:21) dodany w polu opisu automatycznie zostanie linkiem do konkretnego miejsca w filmie. Warto użyć go do stworzenia mini mapy wideo oraz dodatkowo do transkrypcji wideo.
9.  Pozyskaj subskrybentów. Subskrypcje i komentarze pojawią się automatycznie, jeżeli filmy będą wartościowe. Można zastosować również specjalne narzędzia: TubeToolbox.  
10. Wybierz odpowiednią kategorie wideo, mnie kategorie na YouTube niezmiennie irytują, kiedy to w końcu zmienią ?
11. Używaj opisu, który dobrze czyli zgodnie z prawdą opisuje film. Na przykład nie powinno się upychać w opisie słów kluczowych i niepowiązanych informacji.
12.  Znajdź  użytkowników na swoim rynku docelowym i dodaj ich do znajomych.  
13. W przypadku posiadania więcej niż jednego wideo, warto używać adnotacji, aby skierować oglądających do następnego filmu, swojego kanału, odpowiedzi wideo itp.
14. Nie używaj cudzych materiałów, w tym szczególnie muzycznych. Serwis You Tube  może cię ukarać za używanie materiałów chronionych prawami autorskimi.
15. Wstaw przynajmniej jedno wezwanie do akcji (ang. call to action): link do swojej witryny, adnotację, itp. Daje to internaucie możliwość zobaczenia dodatkowej zawartości.
16. Bądź aktywnym uczestnikiem społeczności (komentarze, odpowiedzi wideo, oceny). Nawet jeśli ludzie kogoś nienawidzą, prawdopodobnie będą odwiedzać jego kanał choćby po to, aby zostawić złośliwy komentarz oraz oglądać jego filmy, aby sprawdzić kim jest.
17. YouTube używa w przybliżeniu 22 słów opisu dla zapytań. Należy próbować powiązać słowa kluczowe, tak aby opisać jak najwięcej w pierwszych 22 słowach, które widzą zarówno użytkownicy, jak i serwis.
18. Miniatury filmów też są ważne, wybierz więc najlepszą.